Mijn verhaal binnen de creatieve sector is een grote wirwar van vallen en opstaan, weten en onwetendheid, maar toch op de een of andere manier een rechte lijn. Ik had tijd over en begon tijdens mijn middelbareschool periode, die plotseling samenviel met een pandemie, met tekenen. Deze tekeningen waren ontiegelijk lelijk, maar ik had wel iets gevonden waar ik energie van kreeg.

Maar ja, tekenen was toch niet alles? Nee, klopt! Ik ontdekte schilderen, volgde een cursus en koos voor een opleiding mediavormgeving. De digitale kunstwereld opende een enorm grote deur aan mogelijkheden, maar al snel liep ik tegen een andere deur aan. Ik stond op het punt te stoppen met mijn opleiding, omdat het op de een of andere manier toch niet helemaal klikte. Het was te makkelijk, totdat mijn begeleider mij vertelde over een klas genaamd Ä6. Deze klas was voor leerlingen die net buiten de boot vielen en zich niet konden vinden in een normale manier van leren. Aangezien ik toch niets te verliezen had, stroomde ik vanaf jaar twee deze klas binnen en voordat ik het wist schoot ik vooruit.

Oké, ook dit ging met vallen en opstaan. Van wel naar niet schilderen. Proberen mijn kunst digitaal te maken, tot ik dacht dat animeren datgene zou zijn waar ik goed in zou worden. Ik ging op zoek naar stages en al gauw vond ik er eentje in de buurt bij een bedrijf genaamd Hikkup. Ik belde ze op en een week later had ik een stageakkoord. Ik zou gaan leren animeren! In week twee van mijn stage kwam mijn stagebegeleider naar me toe met de vraag of ik wilde helpen met filmen bij een klus. Ik dacht: wat kan het kwaad? en ging mee. Ja, dit was het! Video’s maken.

Nu zijn we 2,5 jaar verder en kom ik er wederom achter dat het hokje videograaf niet bij me past. Ik ben niet het een of het ander, ik ben gewoonweg creatief. En op welk vlak zich dat uit, ligt aan de opdracht. Eén ding weet ik wel. Ik wil af van het standaard marketingverhaal en alle sluwe trucjes die daarbij komen kijken. Ik wil verhalen vertellen die mensen ten goede komen. Dat is het.